Website counter free counters

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ανέγερση μνημείου πεσόντων στελεχών Λ.Σ.

Ανέγερση μνημείου πεσόντων στελεχών Λ.Σ.

ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΠΕΣΟΝΤΩΝ  ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
                   —————————————————–
Επιτέλους μια πρωτοβουλία της Λέσχης Λιμενικού Σώματος  έπιασε τόπο  !!!!
     Η ΛΕΣΧΗ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ μετά από αλλεπάλληλα έγγραφα της και υπενθυμίσεις  προς την Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. και στους συναρμόδιους φορείς – Ενώσεις στελεχών, πέτυχε, ώστε να συγκροτηθεί από το Αρχηγείο Λ.Σ. Επιτροπή, από όλους τους συναρμόδιους φορείς, υπό την Προεδρία του Β΄. Υπαρχηγού, Αντιναυάρχου Λ.Σ. Παρασκευά Παναγιώτη, με μοναδικό θέμα η κατασκευή – ανέγερση Μνημείου εις μνήμην των πεσόντων Στελεχών Λ.Σ. εν καιρώ πολέμου, υπέρ πίστεως και Πατρίδος και εν καιρώ ειρήνης κατά την εκτέλεση του καθήκοντός των.
Ας είναι αιωνία η μνήμη τους
Είναι μία ελάχιστη τιμή (έστω και καθυστερημένα) προς τιμήν των ανωτέρω, και η ΛΕΣΧΗ Λ.Σ., πέρα από την πρωτοβουλία της, συγχαίρει τον Αρχηγό Λ.Σ. ως και τους Υπαρχηγούς – συνεργάτες του- ως και τους συναρμόδιους φορείς που συμμετείχαν στην Επιτροπή για την κατασκευή – ανέγερση τού μνημείου, στον αύλειο χώρο του Υπουργείου Ναυτιλίας – Αρχηγείου Λ.Σ. – ΕΛ.ΑΚΤ.
Εκπρόσωπος της ΛΕΣΧΗΣ Λ.Σ. στην Επιτροπή είναι ο Πλοίαρχος Λ.Σ. Καρλάφτης Ευάγγελος
Ευχόμεθα το συντομότερο και τα αποκαλυπτήρια.


Ευχαριστούμε
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
       Ο Πρόεδρος                        Ο Γενικός Γραμματέας
Αγγελόπουλος Πελοπίδας           Παπαδόπουλος Αθανάσιος
Αντιναύαρχος Λ.Σ (εα)                     Πλοίαρχος Λ.Σ. (εα)
                                                  Επίτιμος Α΄. Υπαρχηγός Λ.Σ.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Η ελληνική έκδοση «EUROPA 2017 - Κάστρα» περιλαμβάνει δύο γραμματόσημα, αφιερωμένα στο Παλαμήδι του Ναυπλίου και το Κάστρο της Μεθώνης.

«EUROPA 2017-ΚΑΣΤΡΑ» ΕΙΔΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΩΝ

Η φετινή Ειδική Σειρά Γραμματοσήμων EUROPA εμπνέεται από παραμυθένια Κάστρα και μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο άλλων εποχών μέσα από την ιστορία και την αρχιτεκτονική εντυπωσιακών μνημείων της Ευρώπης.
Η Ειδική Σειρά Γραμματοσήμων EUROPA εκδίδεται από το 1956 κάθε χρόνο, ταυτόχρονα, από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με κοινή θεματολογία, δείγμα μιας Ευρώπης που διέπεται από ομόνοια, σύμπνοια και ομαδικότητα, στο πλαίσιο της ταχυδρομικής συνεργασίας των χωρών και της ενίσχυσης των ιστορικών και πολιτιστικών δεσμών τους μέσω της προώθησης του φιλοτελισμού.
Παράλληλα, η PostEurop προκηρύσσει κάθε χρόνο διαγωνισμό γραμματοσήμου Europa. Μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές των ταχυδρομικών φορέων της Ευρώπης και να ψηφίσετε το αγαπημένο σας γραμματόσημο στο: http://www.posteurop.org/europa2017
Η ελληνική έκδοση «EUROPA 2017 - Κάστρα» περιλαμβάνει δύο γραμματόσημα, αφιερωμένα στο Παλαμήδι του Ναυπλίου και το Κάστρο της Μεθώνης.

Μπορείτε να παραγγείλετε on line τα προιόντα της Σειράς από το eshop μας:
EUROPA 2017 - ΚΑΣΤΡΑ   Χαρακτηριστικά της Σειράς:
ΚΛΑΣΕΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣΠΟΣΟΤΗΤΕΣ
0,90ΚΑΣΤΡΟ ΠΑΛΑΜΗΔΙ ΝΑΥΠΛΙΟΥ340.000
3,40 €ΚΑΣΤΡΟ ΜΕΘΩΝΗΣ540.000
 
Σημειώνεται ότι από τις παραπάνω ποσότητες γραμματοσήμων, τα 80.000 τεμάχια θα εκτυπωθούν σε διπλά γραμματόσημα (τα δυο γραμματόσημα ενωμένα) σε φύλλα των 16 τεμαχίων, δηλαδή 8 πλήρεις σειρές σε κάθε φύλλο. Τα υπόλοιπα θα εκτυπωθούν ξεχωριστά, σε φύλλα των 8 γραμματοσήμων ανά κλάση (300.000 τεμάχια από την κλάση 0,90€ και 500.000 τεμάχια από την κλάση 3,40€).
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ                       : 31 X 84 mm
ΣΧΕΔΙΑΣΗ-ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ   : Ελένη Αποστόλου   
ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΚΤΥΠΩΣΗΣ     : Πολυχρωμία ( οffset ) 
ΕΚΤΥΠΩΣΗ                      : “VERIDOS ΜΑΤΣΟΥΚΗΣ Α.Ε. ΕΚΤΥΠΩΣΕΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ”
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ- ΔΙΑΘΕΣΗ : Θα κυκλοφορήσουν στις 18 Μαΐου 2017 και θα διατίθενται από τα Ταχ. Καταστήματα μέχρι 17 Μαΐου 2018 εκτός αν εξαντληθούν νωρίτερα. Πλήρεις Σειρές θα διατίθενται από τα Ταχ. Καταστήματα και από το Κεντρικό Φιλοτελικό Κατάστημα μέχρι απόσυρσής τους, εφόσον δεν εξαντληθούν νωρίτερα.
Κυκλοφορούν επίσης:
1. ΤΕΥΧΙΔΙΑ (τεμ. 8.000)
Θα εκδοθούν 8.000 τεμάχια αριθμημένα, καθένα από τα οποία περιέχει δυο διπλά ενωμένα γραμματόσημα (οι κλάσεις € 0,90, € 3,40 και € 0,90 € 3,40), που φέρουν διάτρηση στη μια διάσταση και στην άλλη είναι κομμένα. Τιμή διάθεσης € 8,60.

2. ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΠΡΩΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (τεμ. 5.000)
Θα εκδοθούν και θα έχουν παράσταση  σχετική με το θέμα της σειράς. Τιμή διάθεσης € 5,80.

3. ΑΠΛΑ ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΩΝ ΣΕΙΡΑΣ (τεμ. 1.000)
Τιμή διάθεσης € 13,50.

Όλα τα Φιλοτελικά προϊόντα θα πωλούνται από το Κεντρικό Φιλοτελικό Κατάστημα (Λυκούργου 5 & Απελλού – 100 38 ΑΘΗΝΑ) και από τα Ταχυδρομικά Καταστήματα μέχρι εξαντλήσεως. Εξαιρούνται οι ΦΠΗΚ και τα τευχίδια που θα αποσυρθούν στις 17 Μαΐου 2018.

Οι συλλέκτες φιλοτελιστές θα έχουν τη δυνατότητα να σφραγίζουν στο Κεντρικό Φιλοτελικό Κατάστημα τα φιλοτελικά τους αντικείμενα με την ειδική αναμνηστική σφραγίδα ΠΡΩΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ, αρκεί να έχουν επικολλημένα επ’ αυτών γραμματόσημα της σειράς, αξίας τουλάχιστον € 0,90.
http://www.elta.gr/%CE%95%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1/%CE%93%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%A4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%B1%CE%A4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85/tabid/752/newsid1178/1266/EUROPA-2017----/language/el-GR/Default.aspx


Η έκθεση ανοίγει τις πύλες τις για το κοινό στις 5 Αυγούστου 2017 και θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως και τις 17 Αυγούστου, στο Πνευματικό Κέντρο της Μεθώνης.










Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Μυστικά Καταφύγια στη Πύλο Μεσσηνίας


Μια συμπαραγωγή από το messinia view , φωτογραφίες Κωσταντίνος Φιλιππαίος ,αφήγηση Χρήστος Καλδής , μια ιστορική έρευνα από τον  Δημήτριο Πανοσκάλτση.


 
 

 


















το έμβλημα της ναυτικής βάσης των Ιταλών






 Από την κηδεία Ιταλών στην Πύλο το 1943










Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

τα οστα του Κωστη Τσικλητήρα με τιμες στην Πατρίδα του επειτα από 104 χρονια !

Κωστής Τσικλητήρας, ο ήρωας Ολυμπιονίκης των βαλκανικών πολέμων ,επειτα από 104 χρονια ''επιστρέφει'' στην Πυλο  

                                                     

                 

 Μια πρωτοβουλία  περνει ''σάρκα και οστά '' αυτές της ημερες μια πρόταση του Ναυάρχου κ Πελοπίδα Αγγελόπουλου για την μεταφορά των οστων του ολυμπιονίκη Κωστη Τσικλητηρα από το δημοτικό κοιμητήριο της Πατρας στην πατριδα του την Πυλου και τοποθέτησης  έμπροσθεν του Αγάλματος του .Ο δημος Πυλου Νεστορος κατοπιν επαφών και συνεννόησης με τον δημο Πατρεων από κοινου αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα οστα του Κωστη Τσικλητήρα με τιμες στην Πατρίδα του επειτα από 104 χρονια !
Τι ελεγε η επιστολή του Ναυάρχου κ Πελοπίδα Αγγελόπουλου πριν ένα χρόνο .




Μεταφορά των οστών του ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα

 
Την ανακομιδή των οστων του ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα από το δημοτικο κοιμητήριο Πατρων και την μεταφορά τους στην Πυλο , ζητα με επιστολή του προς τον δήμαρχο Πυλου Νεστορος κ Δημ Καφανταρη ο ναύαρχος ΛΣ κ Πελοπίδας Αγγελόπουλος . Στην επιστολή που εστάλη σήμερα 16/8/2016 στο δημο ,αναφέρει ότι ,παρακαλούμε όπως προβείτε στις απαραίτητές ενέργειες προς τον δημο Πατρεων ,για την έγκριση και μεταφορά των οστων του ολυμπιονίκη και συμπατριώτη μας Κωστή Τσικλητηρα από την Πατρα εις τη Πυλο , και δοθεί η δέουσα μεγαλοπρεπή τιμη από το δημο Πυλου Νεστορος και τοποθετηθούν με τιμες στο άυλειο χωρο της οικιας του στην Πυλο ,έμπροσθεν του αγαλματος του .


 Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος που πρόλαβε να κερδίσει τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια και να πάρει μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 25 ετών.

ΠΗΔΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΝΤΡΑ

Ο Τσικλητήρας γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1888 στην Πύλο της Μεσσηνίας από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και αποτελούσε εξέχον μέλος της τοπικής αριστοκρατίας. Από μικρός ο Τσικλητήρας έδειξε την κλίση του στον αθλητισμό και πρωταγωνιστούσε σε όλους τους αυτοσχέδιους αλλά και αργότερα στους μαθητικούς αγώνες σε διαφορετικά αγωνίσματα. Διηγούνται πως πήδαγε τρία άλογα δεμένα μαζί και πως η πόρτα του σπιτιού του δεν τον έβλεπε ποτέ, αφού του άρεσε να μπαίνει μέσα πηδώντας πάνω από τη μάντρα.

Το σπίτι-μουσείο του Τσικλητήρα στην Πύλο. Εντυπωσιάζει πραγματικά το ύψος της μάντρας που πηδούσε καθημερινά ο νεαρός Κωστής για να μπει και να βγει από το σπίτι του.

Στα 17 του ανέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει οικονομικά στην Εμπορική Ακαδημία, αλλά τον απορρόφησε κυριολεκτικά ο αθλητισμός. Γράφτηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και ακολούθησε την συμβουλή των προπονητών του να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα άλματα εις μήκος και εις ύψος άνευ φοράς. Άρχισε εντατικές προπονήσεις ανεβάζοντας συνεχώς τις προσωπικές του επιδόσεις σε επίπεδα πλέον ανταγωνιστικά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Ο Τσικλητήρας διέθετε πλούσια χαρίσματα, τόσο ως αθλητής, όσο και ως χαρακτήρας.
«Σπάνιες οι ψυχικές του αρετές, έξοχες οι σωματομετρικές του ικανότητες», διαβάζουμε στην ιστορία του Πανελλήνιου Γ.Σ. Ήταν ψηλός – 1.90 μ. – με θαυμάσια αλτικότητα, που οφειλόταν στα δυνατά του πόδια και στο εκπληκτικό σπάσιμο της μέσης του. Η βελτίωσή του συνεχίστηκε με ταχείς ρυθμούς, όμως η «τρέλα» του για τον αθλητισμό τον έσπρωξε και σε άλλα σπορ. Ασχολήθηκε περιστασιακά με το πόλο, τον ακοντισμό και την πάλη, ενώ υπήρξε ο πρώτος τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού (που ίδρυσε το 1908 ο συναθλητής του στον Πανελλήνιο, Γεώργιος Καλαφάτης με την επωνυμία Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών).

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ



Ο Τσικλητήρας πριν από προσπάθειά του στο ύψος άνευ φοράς.

Το 1906 πήρε μέρος στους Πανελλήνιους αγώνες, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με άλμα 2.83μ. Ένα χρόνο αργότερα, το 1907, κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης: στο άλμα εις ύψος με 1.65μ., στο ύψος άνευ φοράς με 1.40μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.25μ. Εκεί γνώρισε για πρώτη φορά την αποθέωση από τους θεατές και του απονεμήθηκε τιμητικά ο Χρυσός Σταυρός του Πανιωνίου. Το 1908 ήταν Ολυμπιακή χρονιά και ο Τσικλητήρας ήταν πλέον έτοιμος για την μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του: το βάθρο στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου.
Είχε ήδη πάρει μέρος στην Μεσολυμπιάδα των Αθηνών (το 1906), αλλά δεν τα είχε πάει καλά. Κατετάγη 6ος στο ύψος άνευ φοράς με 1.30μ. ενώ στο μήκος άνευ φοράς αποκλείστηκε στον προκριματικό. Στους αγώνες της Αθήνας όμως είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει προσεκτικά τις κινήσεις  του Αμερικανού Ray Ewry, ήδη χρυσού Ολυμπιονίκη στο Παρίσι (το 1900), στο Σεντ Λούις (το 1904) αλλά και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, τόσο στο μήκος όσο και στο ύψος, αμφότερα άνευ φοράς.

ΛΟΝΔΙΝΟ 1908, ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΗΜΕΝΙΑ



Η προσπάθεια που του χάρισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912, με μόλις ένα εκατοστό διαφορά από τον δεύτερο, Αμερικανό Πλατ Άνταμς.

Ο Τσικλητήρας έφτασε στο Λονδίνο έχοντας ψηλώσει ακόμα περισσότερο (ήταν πλέον 1.92μ.) και έχοντας τελειοποιήσει την τεχνική του. Εκεί κατέκτησε δυο αργυρά μετάλλια: στο ύψος άνευ φοράς με 1.55μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.25μ. Και στα δυο αθλήματα βρέθηκε πίσω από τον Ρέι Έουρι, απόλυτο κυρίαρχο του ψηλότερου σκαλιού στο βάθρο.
Το γράμμα που στέλνει στους δικούς του στην Πύλο είναι ενδεικτικό: «Το φέρω πολύ βαρέως που έχασα. Μα ήταν η πρώτη φορά που αγωνιζόμουν σε ξένη χώρα και είναι αλήθεια ότι σάστισα μόλις βρέθηκα στο στάδιο του Λονδίνου, ασφυκτικώς γεμάτο και ανάμεσα στους πανύψηλους συναθλητάς μου Αμερικανούς και Σουηδούς. Τώρα επήρα θάρρος, θα επιδοθώ με μεγαλύτερο ζήλο και είμαι βέβαιος ότι θα γίνω πρώτος Ολυμπιονίκης».
Εξίσου ενδεικτικό είναι και το κείμενο για τον Τσικλητήρα που στέλνει ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Χρόνος» από το Λονδίνο, ο γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου: «Είναι σώμα υψηλόν, λεπτόν, καλογραμμένο. Εις το σχέδιον του μελαχρινού προσώπου του, των μήλων, των ματιών, των χειλέων, του πώγωνος νομίζεις ότι επέρασεν ελαφρώς, ολίγον κοντύλι Γκύζη. Από πάνω ως κάτω ο νέος αυτός έχει ευγενεστάτην γραμμήν. Μελαχρινός, πολύ υψηλός σχετικώς με την νεότητα του, πόδια μεγάλα και λαστιχένια, ως σκύλου πόιντερ, σύμμετρον και χαριτωμένον σύνολον. Το μόνον μειονέκτημά του είναι ότι δεν έχει, ακόμη, την αθλητικήν ανάπτυξιν που του χρειάζεται. Πολύ ολίγον έχει γυμνασθεί και είναι μάλλον αδύνατος. Αλλά η νίκη του εις το αγγλικόν στάδιον του έδειξε τον δρόμον και είναι αρκετά έξυπνος ώστε να μην τον χάσει. Από τώρα και εις το εξής πρέπει να ζει διαρκώς μέσα εις τα γυμναστήρια».

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ 1912, ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΟ ΧΡΥΣΟ



Οι τρεις πρώτοι στο μήκος άνευ φοράς στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912. Από αριστερά, Μπεν Άνταμς (χάλκινο), Πλατ Άνταμς (ασημένιο), Κωστής Τσικλητήρας (χρυσό).

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Τσικλητήρας ξεκίνησε για τη Στοκχόλμη, έχοντας σα μοναδικό στόχο το χρυσό. Πιο ώριμος αλλά και καλύτερα προετοιμασμένος από την προηγούμενη φορά, ο Έλληνας αθλητής που είχε πλέον συμπληρώσει τα 24 χρόνια, ήταν ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην επίτευξη του παιδικού του ονείρου. Ήθελε να γίνει χρυσός Ολυμπιονίκης. Λίγους μήνες πριν, την Πρωταπριλιά του 1912, είχε ισοφαρίσει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος άνευ φοράς με επίδοση 3.47 μ. (Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Παναθηναϊκό Στάδιο). Στον Πειραιά, πριν επιβιβαστεί στο πλοίο για το μακρινό ταξίδι στη Σκανδιναβία, ο ποιητής Σπύρος Ματσούκας του παρέδωσε την ελληνική σημαία και του ανακοίνωσε ότι θα είναι σημαιοφόρος στην τελετή έναρξης. Ο Τσικλητήρας συγκινημένος, του υποσχέθηκε πως θα επιστρέψει νικητής. Και κράτησε την υπόσχεσή του.
Με άλμα στα 3.37 μ. στο μήκος άνευ φοράς και μετά από επική μάχη με τους Αμερικανούς αδελφούς Άνταμς, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Συμπλήρωσε την θριαμβευτική του παρουσία κατακτώντας και το χάλκινο μετάλλιο στο ύψος άνευ φοράς με επίδοση 1.55 μ. Ο ελληνικός Τύπος εξύμνησε τον Τσικλητήρα, η μεγαλύτερη όμως στιγμή για τον αθλητή της Πύλου, ήταν όταν επέστρεψε στην Αθήνα, στις 24 Ιουλίου του 1912.

Η υποδοχή του ΠΓΣ στον Τσικλητήρα (που ξεχωρίζει από το ύψος του στη μέση της φωτογραφίας).

Στον σταθμό Λαρίσης του επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή από χιλιάδες κόσμου που παραληρούσαν και ζητωκραύγαζαν όταν σήκωσε ψηλά τα δυο μετάλλια δείχνοντάς τα στο συγκεντρωμένο πλήθος. Αμέσως μετά ο Έλληνας Ολυμπιονίκης χάθηκε στις αγκαλιές γνωστών και αγνώστων ζώντας τον απόλυτο θρίαμβο. Μέσα στην πρώτη άμαξα της μεγάλης πομπής, πέρασε από την Ομόνοια και κατέληξε στο γυμναστήριο του Πανελλήνιου Γ. Σ. Εκεί τον συνεχάρη η κυβέρνηση δίνοντάς του ένα αγαλματίδιο της Νίκης και ο Δήμος που του χάρισε ένα αγαλματίδιο της Αθηνάς.
Ο Πανελλήνιος Γ. Σ. του δώρισε ένα χρυσό ρολόι στο οποίο αναγραφόταν η ημερομηνία της νίκης του στο μήκος (25 Ιουνίου). Στα πρακτικά της συνέλευσης του ΠΓΣ αναφέρονται τα εξής: «Πανταχόθεν, από πάντα τον πεπολιτισμένον κόσμον ο σύλλογος εδέχθη συγχαρητήρια δια την νίκην τάυτην, ήτις απέδειξεν ότι η μικρή Ελλάς δεν υστέρησε της πάλαι προγονικής δόξης, αλλά αναδείξασα τον Τσικλητήρα αθλητή εφάμιλλον των αρχαίων, εκέρδισε την δόξαν της ισχύος και εξησφάλισε την τιμήν και την αθανασίαν».

ΤΟ ΤΕΛΟΣ



Η είδηση του θανάτου του Τσικλητήρα σε αθηναϊκή εφημερίδα της εποχής.

Λίγους μήνες μετά την Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης ξέσπασε ο Βαλκανικός πόλεμος. Ο Τσικλητήρας θεωρώντας ότι σαν Ολυμπιονίκης που ήταν, έπρεπε να δώσει πρώτος το καλό παράδειγμα, πήγε γραμμή στο γραφείο κατάταξης στην Καλαμάτα και δήλωσε παρών στο κάλεσμα της πατρίδας. Εκεί του πρότειναν να τον στείλουν στο Φρουραρχείο Αθηνών, αλλά αυτός αρνήθηκε. Ζήτησε να πάει στο μέτωπο για να μην κατηγορηθεί πως απολάμβανε ευνοϊκής μεταχείρισης.
Εκεί, στην πρώτη γραμμή, προσβλήθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα από μηνιγγίτιδα. Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος έδωσε εντολή για άμεση μεταφορά του αρρώστου στην πρωτεύουσα, ήταν όμως πολύ αργά. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1913 ο μεγάλος – από κάθε άποψη – ήρωας άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Στην κηδεία του τον συνόδευσαν χιλιάδες Αθηναίοι, ραίνοντας το φέρετρό του με μυρτιές, δάφνες και λουλούδια. Τάφηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνων .Επειτα από λιγα χρονια ,για μια ρυμοτομία στο νεκροταφείο εγινε εκταφή  και τα οστα ανέλαβαν να τα παραλάβουν δυο ξαδέρφια του αθλητές που ζουσαν στην Πατρα ,ετσι λοιπον τα οστα του από τοτε  ηταν στο Α Νεκροταφείο Πατραίων   σε οικογενειακό μνήμα. Πάνω στην πλάκα υπάρχουν οι 5 Ολυμπιακοί κύκλοι, αφού τρία μέλη της οικογένειας ηταν αθλητές ,με κορυφαίο τον ολυμπιονίκη Κωστή .

ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗ



Η αναμνηστική πλάκα που βρίσκεται στη μάντρα του σπιτιού του Τσικλητήρα στην Πύλο.

1ος – Ολυμπιακοί Αγώνες, Στοκχόλμη 1912 (μήκος άνευ φοράς: 3.37 μ.)
2ος – Ολυμπιακοί Αγώνες, Λονδίνο 1908 (μήκος άνευ φοράς: 3.25 μ.)
2ος – Ολυμπιακοί Αγώνες, Λονδίνο 1908 (ύψος άνευ φοράς: 1.55 μ.)
3ος – Ολυμπιακοί Αγώνες, Στοκχόλμη 1912 (ύψος άνευ φοράς: 1.55 μ.)
19 φορές Πρωταθλητής Ελλάδας, από το 1906 έως το 1913
- 6 χρυσά μετάλλια στο μήκος άνευ φοράς
- 6 χρυσά μετάλλια στο ύψος άνευ φοράς
- 4 χρυσά μετάλλια στο ύψος
- 3 χρυσά μετάλλια στο πένταθλο

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΣΙΚΛΗΤΗΡΑ



Ο τάφος του Τσικλητήρα με τους Ολυμπιακούς κύκλους και τη φωτογραφία του (στη μέση) στο Α΄Νεκροταφείο Πατρών.

Το 1963, ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για να τιμήσει τη μνήμη του μεγάλου αθλητή του, αποφάσισε την ετήσια διεξαγωγή ενός μίτινγκ στίβου, το οποίο ονόμασε «Τσικλητήρεια». Κάποια στιγμή το μίτινγκ σταμάτησε και αναβίωσε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Διεξήχθη ανελλιπώς από το 1998 μέχρι και το 2009 (ανήκε στην κορυφαία κατηγορία αγώνων στίβου με την ονομασία «Athens Grand Prix Tsiklitiria»), όμως καταργήθηκε το 2010 λόγω έλλειψης χορηγών.
Όσοι περάσετε από την Πύλο, μπορείτε να δείτε το αναπαλαιωμένο πατρικό σπίτι-μουσείο του Τσικλητήρα (το οποίο αναμένεται να στεγάσει τη Βιβλιοθήκη και Πινακοθήκη της πόλης) και να μείνετε έκπληκτοι από το ύψος της μάντρας, την οποία πηδούσε καθημερινά για να μπει στο σπίτι του. Η ανάμνηση μπορεί να είναι μακρινή, αλλά αντέχει ακόμα στο χρόνο. Μαζί με τον θαυμασμό για το «τέλειο μοντέλο αθλητή», όπως τον χαρακτήρισε μια βρετανική εφημερίδα το 1908, σημειώνοντας πως κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν οι αρχαίοι Έλληνες αθλητές που έπαιρναν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες.





 
 

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

v1

Και όμως είναι αλήθεια: Ο Δ. Καφαντάρης δεν γνωρίζει πότε έγινε η Nαυμαχία του Ναυαρίνου!


Ο δήμαρχος Πύλου – Νέστορος υπέπεσε σε γκάφα άνευ προηγουμένου, καθώς σε μήνυμά του που δημοσιεύθηκε σε τουριστικό έντυπο, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα, αναφέρει ότι η Ναυμαχία του Ναυαρίνου έγινε το 1830 αντί το 1827! Δεν γνωρίζουμε, ούτε θέλουμε να πιστέψουμε, ότι το λάθος του κ. Καφαντάρη προέρχεται από άγνοια. Ωστόσο, αν ο κ. Καφαντάρης θέλει να διαφημίσει το δήμο του καλό είναι να ελέγχει το τελικό αποτέλεσμα των δημοσιεύσεων του στις …σύγχρονες και …πρωτοπόρες εκδόσεις (όπως ο ίδιος τις χαρακτηρίζει), προκειμένου να μην πέφτει θύμα τέτοιων λαθών.
kaf
Το δημοσίευμα και το προφανές λάθος το εντόπισε ο Δ. Πανοσκάλτσης.




http://messiniapress.gr/2017/07/18/ke-omos-ine-alithia-o-d-kafantaris-den-gnorizi-pote-egine-navmachia-tou-navarinou/

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η ιστορία και η προοπτική ενός σχολείου ως Μουσείου Σχολικού Πολιτισμού



Δημοτικό Σχολείο Κάτω Αμπελοκήπων Μεσσηνίας

Η ιστορία και η προοπτική ενός σχολείου ως Μουσείου Σχολικού Πολιτισμού 



Η Ελλάδα έχει να επιδείξει ένα σημαντικό σύνολο εκπαιδευτικών κτηρίων του 19ου και του 20ού αιώνα, καθώς στα τέλη του 19ου αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού υλοποιήθηκαν σημαντικά προγράμματα ανέγερσης σχολικών κτηρίων. Αρμόδια υπηρεσία, του Υπουργείου Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως (ΥΕΔΕ) που συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1908 και μετονομάστηκε το 1932 σε Υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (ΥΠΕΠΘ), ήταν το Αρχιτεκτονικόν Γραφείον / Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών (ΔΤΥ).
Έτσι, για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την κατασκευή του τύπου των διδακτηρίων αρμόδια υπηρεσία του ΥΕΔΕ/ ΥΠΕΠΘ ήταν το Αρχιτεκτονικόν Γραφείον / ΔΤΥ, εφόσον αυτό είχε οριστεί υπεύθυνο για τη μελέτη, την κατασκευή, τη συντήρηση και την επίπλωση των σχολικών διδακτηρίων. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και μέχρι το 1940 η υπηρεσία ανέλαβε το σχεδιασμό των συγκεκριμένων κτηρίων με ριζοσπαστικό τρόπο, καθώς πολλοί νέοι και σπουδαίοι αρχιτέκτονες συνιστούσαν το ανθρώπινο δυναμικό της.
Στη συνέχεια, μετά τον πόλεμο, συνέχισε τη δραστηριότητά της, αν και το ποιοτικό κριτήριο υποχώρησε σε σχέση με τις άμεσες ανάγκες ποσοτικής αναπλήρωσης των κατεστραμμένων από τον πόλεμο σχολείων. Σημείο καμπής στην ιστορία της ΔΤΥ ήταν η ίδρυση του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων το 1968, στον οποίο ανατέθηκε η μελέτη, η κατασκευή και ο εξοπλισμός όλων των δημόσιων κτηρίων, όλων των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης πλην της Ανωτάτης.
Σε αυτό το ιστορικό εκπαιδευτικό πλαίσιο εντάσσεται και η δημιουργία του ιστορικού σχολείου του οικισμού Κάτω Αμπελοκήπων Μεσσηνίας. Έτσι, στις 2 Ιούνιου 1921, βάσει βασιλικού διατάγματος «περί ιδρύσεως, προαγωγής και συγχωνεύσεως δημοτικών σχολείων», υπογράφεται εν μέσω πολέμου από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α’ στο Κορδελιό της Σμύρνης (σημ. 1) η ίδρυση κοινού δημοτικού σχολείου στον οικισμό Κάτω Μηνάγια, του τέως Δήμου Μεθώνης, ενώ η απόφαση υπογράφεται και από τον υπουργό Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Θεόδωρο Ζαΐμη και δημοσιοποιείται στην εφημερίδα της κυβερνήσεως στις 19 Ιουλίου 1921.
Στη συνέχεια, όμως, οι άσχημες ιστορικά, κοινωνικά και οικονομικά εθνικές εξελίξεις (σημ. 2) δεν άφησαν περιθώρια να δρομολογηθεί η κατασκευή του σχολείου, παρότι είχε πλέον θεσμική βάση.
Έτσι, μια δεκαετία αργότερα, στις αρχές του 1930, οι κάτοικοι του οικισμού Κάτω Αμπελοκήπων, έχοντας ως βάση το βασιλικό διάταγμα του 1921 σχετικά με τη θεσμική ίδρυση του σχολείου, ανέλαβαν πρωτοβουλίες ώστε να δρομολογηθεί η κατασκευή του με ιδίους πόρους και μέσα. Πράγματι, το 1932 ξεκίνησε η κατασκευή του δημοτικού σχολείου, ύστερα από δωρεά οικοπέδου στα όρια του σχεδίου του οικισμού, βάσει υποδείγματος αρχιτεκτονικού σχεδίου αγροτικού μονοτάξιου διδακτηρίου της δεκαετίας του 1920 του τότε Υπουργείου Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. Η κατασκευή του κτηρίου ολοκληρώθηκε το 1934 και το δημοτικό σχολείο εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1935.
Το σχολείο βρίσκεται επί της 12ης επαρχιακής οδού (Πύλος–Καλλιθέα–Άγ. Ανδρέας) και σε απόσταση 400 μέτρων περίπου από το κέντρο του οικισμού με κατεύθυνση προς τον οικισμό Μηλίτσα. Αποτελείται από μία αίθουσα διδασκαλίας και δύο μικρότερους χώρους. Αναπτύσσεται, στη μεγάλη του πλευρά, στην κατεύθυνση Ανατολή–Δύση με την αίθουσα να «βλέπει» όμοια Βορρά και Νότο, ενώ η είσοδος είναι στη νότια όψη. Αποτελείται από φέρουσα εξωτερική περιμετρική λιθοδομή με κοινούς λίθους της περιοχής και συνδετικό κονίαμα σε όλο το ύψος της. Οι εσωτερικοί τοίχοι είναι μικρού πάχους, κατασκευασμένοι από καλαμωτή επιχρισμένη εκατέρωθεν με ασβεστοκονίαμα.
Πρώτη εκπαιδευτικός του δημοτικού σχολείου ήταν η δημοδιδασκάλισσα Όλγα Β. Σαρατσιώτου (1913-1979), η οποία καταγόταν από τον οικισμό Καλλιθέα Μεσσηνίας. Γόνος μικροαστικής οικογένειας της περιοχής, με πατέρα δάσκαλο και αδερφό ιατρό, είχε σπουδάσει στο Μονοτάξιο Διδασκαλείο Σπάρτης (1928-29). Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο Μονοτάξιο Διδασκαλείο Σπάρτης (λειτούργησε από το 1924 έως το 1929) εκπαιδεύονταν απόφοιτοι γυμνασίου για ένα χρόνο, οι οποίοι στη συνέχεια διορίζονταν ως διδάσκαλοι (Διάταγμα «Περί λειτουργίας κ.λπ. μονοταξίων Διδασκαλείων», ΦΕΚ Α΄ 143/26.6.1924), ενώ τα μονοτάξια διδασκαλεία καταργήθηκαν το 1929 (Νόμος 4368, ΦΕΚ 291/17.8.1929). Χαρακτηριστικό είναι ότι η εκπαίδευση των μελλοντικών δασκάλων, δεδομένων των μειωμένων απαιτήσεων της εποχής και της ανάγκης για διδακτικό προσωπικό, διαρκούσε μόλις ένα έτος. Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πλαίσιο της εκπαιδευτικής πολιτικής στις αρχές του 20ού αιώνα αξίζει να αναφέρουμε ότι ένα από τα μαθήματα των Μονοτάξιων Διδασκαλείων ήταν ο «Στρατιωτικός κώδικας».
Η Σαρατσιώτου θα διδάξει στο δημοτικό σχολείο Κάτω Αμπελοκήπων (τότε Κάτω Μηνάγια) μέχρι τον Οκτώβριο του 1937, οπότε μετατίθεται στο δημοτικό σχολείο Πύλου και τη θέση της καταλαμβάνει ο δημοδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Γέμελος (1908-1963). Ο Γέμελος, που είχε γεννηθεί στη Μικρά Ασία, έφτασε στην Ελλάδα το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή και έζησε στον προσφυγικό καταυλισμό της συνοικίας της Κοκκινιάς του Πειραιά. Ο Μικρασιάτης δάσκαλος φέρνει μια νέα πολιτισμική αύρα στον εκπαιδευτικό ρόλο του σχολείου, μέσα από ένα καινοτόμο εκπαιδευτικό και πολιτισμικό έργο. Όμως αυτή η πολιτιστική Άνοιξη δεν θα κρατήσει για πολύ, καθώς τον Οκτώβριο του 1940 η Ελλάδα θα βρεθεί σε εμπόλεμη κατάσταση και το σχολείο θα κλείσει, ενώ ο δάσκαλος θα επιστρατευτεί στο πλαίσιο του πολέμου της χώρας με την Ιταλία.
Τον Σεπτέμβριο του 1941 το σχολείο θα ανοίξει ξανά εν μέσω γερμανικής και ιταλικής κατοχής της χώρας. Οι εξελίξεις αυτές φέρνουν το κτήριο του σχολείου στο επίκεντρο των γεγονότων της περιοχής καθώς, λόγω της γεωγραφικής θέσης του οικισμού, το σχολείο, με απόφαση της επαρχιακής επιτροπής του ΕΑΜ της Πυλίας, μετατρέπεται σε αρχηγείο της Εθνικής Αντίστασης της Νότιας Μεσσηνίας. Έτσι το κτήριο του σχολείου για το χρονικό διάστημα 1941-44 αποτελεί το επίκεντρο των συμβουλίων και των αποφάσεων των διοικητικών υπηρεσιών της Εθνικής Αντίστασης, μέλος της οποίας ήταν και ο δάσκαλος Γέμελος. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Γέμελος είχε ενεργό ρόλο στους αγώνες της Εθνικής Αντίστασης, όπου και διακρίθηκε με τη δράση του και το ήθος του, ενώ κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου στάλθηκε προς κράτηση στη Μακρόνησο, όπου υπέστη σκληρά βασανιστήρια.
Από το 1942 έως το 1944 το εκπαιδευτικό έργο του σχολείου θα αναλάβει ο δάσκαλος Γεώργιος Β. Κυριαζόπουλος, καταγόμενος από τον ίδιο οικισμό. Καταρτισμένος και μαχητικός, ο Κυριαζόπουλος θα ακολουθήσει τα βήματα των προκατόχων του και θα αντιμετωπίσει δυναμικά τις αυθαιρεσίες των κατακτητών. Είναι χαρακτηριστικό ότι έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην κατοχική διοίκηση της Τρίπολης, μαζί με τον Πρόεδρο του οικισμού Κωνσταντίνο Λ. Κορδό (Λαμπράκο), σχετικά με τις λεηλασίες τροφίμων από τους κατακτητές. Ως αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών θα συλληφθούν από τους Ιταλούς και θα οδηγηθούν για ανάκριση στην Πύλο. Η μεσολάβηση όμως του μεγαλύτερου αδερφού του δασκάλου, Αθανασίου Κυριαζόπουλου, ο οποίος ήταν προϊστάμενος των Τ.Τ.Τ. (Ταχυδρομεία-Τηλεγραφεία-Τηλεφωνεία) στην Πύλο, είχε ως αποτέλεσμα να αφεθούν ελεύθεροι οι δύο κρατούμενοι. Στη συνέχεια, το 1945, για ένα μικρό χρονικό διάστημα το ΕΑΜ θα διορίσει ως δάσκαλο τον Ιωάννη Λ. Κορδό (Λαμπρόγιαννης), ο οποίος και αυτός καταγόταν από τον ίδιο οικισμό.
Στα μεταπολεμικά χρόνια το σχολείο θα αποτελέσει πηγή γνώσης για δεκάδες μαθητές που διέπρεψαν σε σημαντικούς τομείς της κοινωνίας. Όμως, τον Ιούνιο του 1970 το κουδούνι του ιστορικού σχολείου θα χτυπήσει για τελευταία φορά, καθώς ύστερα από αυτοψία επιτροπής τεχνικού ελέγχου, λόγω σημαντικής ρωγμής, κρίθηκε σκόπιμη η διακοπή λειτουργίας του. Στη συνέχεια, τον Σεπτέμβριο του 1975, τα μαθήματα θα συνεχιστούν σε βοηθητικό κτήριο της εκκλησίας του οικισμού (το κτήριο είχε κατασκευαστεί το 1960 για την κάλυψη αναγκών διαμονής του ιερέα) μέχρι τον Ιούνιο του 1981, οπότε, λόγω έλλειψης του απαιτούμενου αριθμού μαθητών, θα κλείσει οριστικά. Έτσι, με προεδρικό διάταγμα που υπογράφηκε στις 31 Αυγούστου 1982 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Υφυπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Πέτρο Μώραλη και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 13 Σεπτεμβρίου 1982 και αφορούσε την κατάργηση, τον υποβιβασμό και τη διαίρεση δημοτικών σχολείων, καταργήθηκε το δημοτικό σχολείο του οικισμού Κάτω Αμπελοκήπων. Η επιλογή εγκατάλειψης των κλειστών σχολείων τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν σε συνδυασμό με την περαιτέρω καταπόνηση του κτηρίου από τις καιρικές συνθήκες, θα οδηγήσουν το ιστορικό μνημείο πέρα από τα όρια αντοχής του, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ρηγματώσεις, να υποχωρήσουν η ξύλινη στέγη, η οροφή και το ξύλινο δάπεδο.
Σήμερα, έχει ξεκινήσει από το Εικονικό Μουσείο Πολιτισμού (http://kato-minagia.blogspot.gr/) ένα φιλόδοξο εγχείρημα, ιδιαίτερα σημαντικό για την εκπαιδευτική ιστορία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Νότιας Μεσσηνίας, στο πλαίσιο ενός πιλοτικού ερευνητικού προγράμματος με τίτλο «Καταγραφή και ανάδειξη Δημοτικών Σχολείων Νότιας Μεσσηνίας». Στόχος είναι η διάσωση, η αποκατάσταση και η αξιοποίηση του ιστορικού μνημείου πολιτισμού και ιστορίας της Μεσσηνίας. Στο πλαίσιο αυτού του φιλόδοξου προγράμματος, γίνεται έρευνα και καταγραφή των σχολείων του Δήμου Πύλου Νέστορος, με τεχνογνωσία της Monumenta (μη κερδοσκοπική εταιρεία για την προστασία της φυσικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Ελλάδας και της Κύπρου), από ομάδα εθελοντών, με σκοπό τη μελέτη, την προστασία και την ανάδειξή τους. Το σύνολο των στοιχείων, ανά σχολείο, θα παρουσιαστεί στη διαδικτυακή σελίδα του Εικονικού Μουσείου Πολιτισμού, ενώ απώτερος στόχος του προγράμματος είναι το σύνολο των ιστορικών τεκμηρίων των δημοτικών σχολείων να παρουσιαστούν σε μόνιμη έκθεση στο ιστορικό κτήριο του Δημοτικού Σχολείου Κάτω Αμπελοκήπων, μετά τη σχεδιαζόμενη αποκατάστασή του από την Περιφέρεια Πελοποννήσου, ώστε να λειτουργήσει ως «Μουσείο Σχολικού Πολιτισμού».
Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι το ιστορικό μνημείο συμμετείχε πρόσφατα σε φωτογραφικό διαγωνισμό ιστορικών κτηρίων της Monumenta με τίτλο «Κτήρια σε κίνδυνο στην Ελλάδα», με στόχο την ευαισθητοποίηση και την ενεργοποίηση πολιτών και φορέων της πολιτείας για τη διάσωση αυτού του σημαντικού μνημείου της Μεσσηνίας. Στο πλαίσιο αυτό θα ακολουθήσει παρουσίαση των κτηρίων του διαγωνισμού σε έκθεση φωτογραφίας καθώς και συλλεκτική έκδοση με όλα τα ιστορικά κτήρια που συμμετείχαν στον φωτογραφικό διαγωνισμό.
Επίσης, προκειμένου το αποκατεστημένο κτήριο να αξιοποιηθεί ώστε να λειτουργήσει ως Μουσείο Σχολικού Πολιτισμού, έχει προταθεί προς την Περιφέρεια Πελοποννήσου να λειτουργήσει πιλοτικά και ως Παρατηρητήριο πολιτιστικών και περιβαλλοντικών πόρων της περιοχής, και να συνδεθεί έτσι με τη σχεδιαζόμενη κατασκευή του Μηναγιώτικου φράγματος. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την πρόταση αυτή, στο κτήριο θα μπορούσαν να παρουσιάζονται πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη της κατασκευής του φράγματος. Παράλληλα, το Παρατηρητήριο θα μπορούσε να αποτελέσει έναν βασικό πυλώνα, στο πλαίσιο της αειφόρου διαχείρισης, ανάπτυξης και αποτελεσματικής διατήρησης της βιοποικιλότητας αυτής της ιδιαίτερης περιοχής, παρουσιάζοντας πληροφορίες ευαισθητοποίησης και προστασίας σχετικά με το φυσικό περιβάλλον, όπως τους υδάτινους πόρους, τη χλωρίδα, την πανίδα, τη γεωλογία, το κλίμα κ.λπ. Ακόμη, το Παρατηρητήριο θα μπορούσε να παρέχει πληροφορίες σχετικά με τους ιδιαίτερους πολιτιστικούς πόρους της περιοχής, στην οποία υπάρχουν σημαντικά ιστορικά τεκμήρια πολιτισμού και ιστορίας, όπως δύο βενετικά οχυρά και ο ιστορικός τόπος όπου έγινε η πρώτη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τουρκοαιγυπτίων το έτος 1825.
Η παρούσα ιστορική ερευνητική μελέτη του κτηρίου και η πρόταση ανάδειξης και αξιοποίησής του στόχο έχει να αποτελέσει τη βάση στη σχεδιαζόμενη διάσωση και αποκατάσταση του ιστορικού μνημείου από την Περιφέρεια Πελοποννήσου, ενώ εντάσσεται σε μια γενικότερη αντίληψη για την ανάδειξη του ημιορεινού πολιτισμού, μέσω της αποκατάστασης και αξιοποίησης του ιστορικού κτιριακού, φυσικού και πολιτισμικού υπόβαθρου της περιοχής. Τέλος, αποτελεί μια ήπια και εναλλακτική αναπτυξιακή πρόταση για την περιοχή, ώστε να διασωθεί ένα συμβολικό και ιστορικό μνημείο της Μεσσηνίας στο πλαίσιο του δυσμενούς οικονομικού περιβάλλοντος που επικρατεί.

Δημοσθένης Κορδός
Υποψήφιος Διδάκτωρ Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου





ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Μετά την αποτυχία κάθε διαπραγμάτευσης που είχε η κυβέρνηση Γούναρη με τους Συμμάχους στην Ευρώπη, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ και η κυβέρνηση είχαν αποφασίσει τη συνέχιση του πολέμου με την Τουρκία και έτσι τον Μάιο του 1921 ο βασιλιάς είχε αναχωρήσει για να αναλάβει την ονομαστική αρχιστρατηγία του στρατού στη Μικρά Ασία.
2. Η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 και η «υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών» (1922-24) είχαν ως αποτέλεσμα περίπου 1,5 εκατ. πρόσφυγες να έρθουν υπό άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα, σε ένα σχεδόν χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος, που έπρεπε τάχιστα να στεγάσει και να περιθάλψει αυτό τον τεράστιο πληθυσμό.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Βάσεις πυργίσκου επάκτιου κανονιού στον Αγιο Νικόλαο της Πύλου



Η βαση από ένα σωζόμενο διδυμο πυργο πρωραίου κανονιού  από τα τέσσερα επάκτια που ειχαν τοποθετήσει οι Ιταλοί 1941---1943 στον Αγιο Νικολα της Πύλου , λέγεται ότι τα δυο ηταν από τα θωρηκτά μας ΛΗΜΝΟΣ και ΚΙΛΚΙΣ τα οποια είχαμε αγοράσει το 1914 από την Αμερική εναντι 12.535.276 $ τα αρχικα τους ονόματα τους  ηταν USS IDAHO και USS MISSISSIPI αντίστοιχα .
http://www.navsource.org/archives/01/24.htm
http://www.navsource.org/archives/01/23.htm



Δίδυμα καταφύγια των Ιταλών 1941--1943 στον Αγιο Νικόλαο της Πύλου



Στα επάκτια πυροβολεία και δίδυμα καταφύγια των Ιταλών 1941--1943 στον Αγιο Νικόλαο της Πύλου, επειτα απο ωρες η εύρεση και του δεύτερου καταφυγίου !!! φεύγοντας οι Γερμανοί το 1944 από την Πύλο θέλησαν να τα ανατινάξουν Ανατίναξαν τα τρία από τα τέσσερα επάκτια κανόνια ,τον φαρο του 1873 στο νησάκι Τσιχλί Μπαμπά ,και περιζώσανε με εκρηκτικά  ολη την παραλια της Πυλου να την τινάξουν στον αερα ,έφτασαν στον Μύτικα   αλλα  εις μάτην , γιατι ενας τρελος ψαρας έκοψε τα καλώδια